A A A

Zwierzynia starki

-cykl opowiadań z WIŚLICKICH WSPOMNIEŃ STARKI I STARZIKA

 

 

Jo se tak rada z kimsi połopowiadóm ale łokropa, bo teraz wszyjscy mówióm po pańsku i łudowajóm, że mie nie rozumióm.

Tóż muszym to napisać, jako to było hań downij.


Nejprzód, co mi wykłodali mój tata.


Było to za Austryje. Mój starzik chodził do lasa na drzewo. W dziyń se rychtowoł suszki albo, jak żodyn nie widzioł to ścinoł strómki. Chynył ich do trowy, a wieczór szli ze starkóm ku lesie. Prziniyśli, porzazali, starzik porómboł, jyny jak rano stanyli, to nie było już sztwierciny drzewa. Starzik już mioł tego doś. Kansi se zrychtowoł proch, nawiertoł do narómbanego drzewa i se go poznaczył. Na drugi dziyń była Wielkanoc. U sómsiada rozwaliło piec. Starzik nie mówił już żodnymu, gdo tymu je winiyn.

Starzicy moi byli biydnymi chałupnikami. Mieli dwie kozy, paśli jich po przikopach. Mieli też kury i babucia. Starka wyrobiała w Pana w Łochabach. Cosi mało niewiela ji zapłacił. Dostała też łobilo. Starzik był krawcym ale jeszcze dorobioł u siedloków i w lesie. Starka zbiyrała babuciowi pokrzywy i tak mógli cosi chować.

Przed świyntami Bożego Narodzynio zabili babucia, wyrosolili miynso na korycie w kumórce, co miała zakratowane łokno.

To były ciynżki czasy.

W każdej chałpie było moc dziecek.Roboty nie było tóż ludzie kradli. Jak miynso się wyrosoliło, to starzik wyndził. Wón była na całóm wieś. Zawiesił uwyndzóne miynso łu krokwie, na górze. Wiedzioł, że przed złodziejami nima zamkniyncio. Narychtowoł przi miynsie łoka. Dłógo nie czakoł. Tej samej nocy juz był wrzask. Wziyli latarnie ze starkóm i poszli na górę. Złodziyj wisioł do góry nogami. Zwiónzali go, porzóndnie łobili i chcieli dac go szandaróm. Chłop na smiłowani pytoł, bo mioł łosim dziecek. Co by ta jego biydno baba sama zrobiła jakby siedzioł. Puscili go. Był jim całe życi wdziynczny.

 

 

Autorką wsponień jest Pani Maria Kukuczka